Krok milowy
W latach 1966-67 Departament Obrony sfinansował prace nad eksperymentalnym łączeniem odległych od siebie komputerów. Właśnie w nich wykorzystano doświadczenia z systemami wielodostępnymi, w których przyłączano wiele terminali do jednego komputera. Okazało się, że nie było problemów z łączeniem komputerów różnych typów, kłopoty sprawiały jedynie używane linie telefoniczne - były one zbyt wolne i zbyt zawodne. Według większości źródeł pierwszą siecią jest chyba znany każdemu informatykowi - ARPNET. Plan sieci ARPANET został zaprezentowany w 1967 roku. Na początek wybrano cztery centra: Uniwersytet Kalifornii w Los Angeles (ULSA), Stanford Research Institute (SRI), Uniwersytet Kalifornii w Santa Barbara (UCSB) i Uniwersytet w Utah. W każdym z nich do dużego komputera klasy mineframe miał zostać dołączony minikomputer pełniący funkcję węzła przełączającego, określany mianem interface massage procesor (IMP). W odróżnieniu do systemów wielodostępnych, opartych na architekturze klient-serwer, miała to być sieć komputerów równorzędnych (peer-to-peer). Kontrakt na dostawę tych maszyn (DDP-516) otrzymała firma BBN (Bolt, Baranek and Newman). Miały one zostać połączone liniami dzierżawionymi o przepustowości 50 kbps, dostarczonymi przez AT&T. W celu umożliwienia porozumiewania się komputerów różnych typów należało uzgodnić pewne konwencje dotyczące transmisji blokowej, sprawdzania błędów i retransmisji oraz identyfikacji komputerów-hostów i użytkowników, określone mianem "protokołów". Zajął się tym zespół nazwany Network Working Group (NWG), który efekty swoich prac publikował w postaci ogólnodostępnych dokumentów Request For Comments (RFC), do dziś będących podstawową formą dokumentowania standardów obowiązujących w Internecie.